تَحریرِ خیـــــال

ناله های قلب خیّـــام است اندر سروها

بیدادِ همایون — Wed, 16 May 2012 07:25:58 GMT

هُوَالمحبوب

عمری اگر باقی بود می خواهم فردا 28 اردیبهشت ماه هزار و سیصد و نود و یک را اینجا نباشم.می خواهم آنجا باشم که آغازم بود.نیشابـــــور بزرگ در کنار حکیـــم بزرگ و منجمِ ریاضی دانِ نامی ، آری همان خیــــام نیشابوری.

شادباد زادروزش.........این دم که برآورم برآرم یا نه؟!

فردا را دو نفری (من و مامی) خواهیم رفت و خیال را پرواز می دهیم اندر سروها و می شنویم ناله های خیــام بزرگ را.

به امید خدا***

عجـــم زنده کرده ست بدین پارســـی

بیدادِ همایون — Mon, 14 May 2012 05:50:16 GMT

هُوَالحَـــق

بنام خداوند خورشید و ماه

که او داد بر نیک و بد دستگاه

***

شادباد زادروز بزرگ مردی از تبار طوس که بسی رنج برد و پارسی را زنده نگاه داشت.

*ابولقاسم فردوســــی*

و "سامِ" ما نامی ست یادگار از این شاعـــر پارسی دوست.

زنده باد.

***

حیرت اندر حیرت آمد این قِصَص

بیدادِ همایون — Tue, 08 May 2012 20:27:20 GMT

هُوَالاوّل

هر روز شاید هر ساعت یا هر ثانیه یا اصلا نه هر لحظه پرده ها بر می اندازد و ما بی خبرانیــــم !

ما همچنان در اول وصف تو مانده ایم. آری

مانده ایم.

مانده ام.

تصمیم گرفتم یا همینجا یا در اتاقکی همین اطراف مکانی فراهم کنم تا بنشینیم دور هم میز گردی بگذاریم و سوالاتی مطرح کنیم و بی هیچ تعصبی پاسخ گوییم. سرم که کمی خلوت تر شود حتما اتاقکی بنا خواهم کرد و پای حرفهای همدیگر خواهیم نشست...نشانیِ اتاقک را نیز متعاقبا خواهم گذاشت.

مِن الله توفیـــــــق

***

تا آن زمان که پرده برافتد !

بیدادِ همایون — Mon, 30 Apr 2012 09:29:09 GMT

هُوَالآخِــــــر

برای مدتی نخواهم نوشت...

در اندیشه ی تحریرِ پُستی خیال انگیز بودم که این روزها همواره در خیابان در خانه در ذهنم با آن زندگی می کنم که تصمیم چنان شد که ننویسم تـــــــــــــــا " آن زمان که پرده بر افتد" (نقطه)(!)

مِنَ اللهِ التوفیق

***

چرخِ در گردش، اسیرِ هوشِ ماست

بیدادِ همایون — Fri, 27 Apr 2012 09:51:05 GMT

هُوَ الخالقُ السَماوات ....و الارض

قبل از هر چیز خوشحالم که در این ماهِ اردی بهشتم، که امروز ، روزِ جهانیِ نجوم است و خوشنود از اینکه اینجا می توانم از خیالاتم بنویسم که (تحریرِ خیال است و دیگر هیــچ.) و خیالاتی که مرا به 6 سالِ پیش می برد و روزهایی که با دوستِ ستاره شناسم ، پنجشنبه های آخر هر ماه به همایش های نجوم می رفتیم و غرق می شدیم در کهکشانها (همانجاها که شبها در رِواقَش عود می سوزند).به آن سه سال و اندی پیش در انجمن نجومِ خیــامِ نیشابور(که دقیقا 20 روزِ دیگر اگر عمری باقی باشد به زیارتش خواهیم رفت و بزرگ داشتش) که آخرِ هر ماه تلسکوپی می گذاشتند جلویِ باغِ امین الاسلامی و به مردم اجازه میدادند تا ماه و (زهره ی من در فلک جورِ دگر می رود) و ... را رصد کنند.{چه خیالاتِ خوشی <-8}

باری نقل کنم از آنجا که این روزها آنقدر در گیر و دار کارهایم هستم که خودم را هم گم کرده ام.دیشب با تماس یکی از اعضای گروهِ پژوهش (که بیا فردا را با اعضای گروه چرخی در کوههای اطراف بزنیم ، البته با حضورِ خانواده هایمان)به خود آمدم که کجایی بیداد که یک ماه و اندی ست که نه از دوستانِ جان خبری داری و نه از دیگر دوستان.کجایی که سالِ جدید هنوز پای به ... نگذاشتی.از دوستان بی خبری و مسئولیت ها را یکی یکی پشت گوش می اندازی و تلفن ها را هم بی جواب ، برای درگیر مسئولیتی نشدن.(داشتم با خود می گفتم که نمیدانید که دو هفته است هیچکدام از کلاس های هشتِ صبحم را نرفته ام و انتظار دارید 6 صبح کوه ؟؟!!!) ، قبول کردم و از مادر(همان مامی) خواستم که جمع و جور کنند اندک لوازمی برای کوهنوردی را که ایشان ترجیح دادند با همشیره ی گراممان به باغشان بروند و قیافه ی ما از ان قیافه هایی شد که روغنِ مایع . ساعت 2 بود که کپه گذاردم و 5:30 نشده برخاستم که بروم اما کو اراده ای که خوابِ شیرینِ سحر را فروگذارد.دوباره کپه گذاردم و حدود ساعتِ 10 صبح چشم گشودم و ...

آری.این چنین می گذرد روز و روزگارِ من ! این روزها در خیابان هایِ مشهد که قدم میزنی، گویی در مرکزِ لندن پای گذاشته ای(نه از آن نظر(!)).خداوند رحمتش را دریغ نکرده از ما و همین حالا هم دارد میباراند رحمتش را بر کوه و خیابان و بامهای ذهنِ ما که حیاتِ خانه اش است.

من ، در آن سویِ قیل و قالِ علم؛ بهشتی یافتم که هر روز لحظاتی را آنجا می گذرانم.(اشاره به باغِ سبزِ سبزِ پشت دانشکده مان).

***

پ.ن : ما همان قطره های بارانیم که از آسمان آمده ایم تا شاید عطشی فرو بنشانیم ، حرکتی را سبب شویم ، مهری در دل بکاریم یا حیات را در رگهای زمین به بار بنشانیم . نیامده ایم که بمانیم . عشق را باید بخشید و رفت . ماندن و درجا زدن در عشق هم ، پوسیدن است . باید بخشید و گذشت از کویر ، از مرداب ، از رود ، از جویبار تا به دریا رسید و راز پیوستگی را دریافت ، راز زندگی را ، راز یکی شدن را و ذوب شدن را و آنگاه درد فنا را به تجربه نشست در عروجی دوباره با آفتاب عشق ، که همه از اوییم و به سمت او باز خواهیم گشت . (شگفتا ؛ این متن را از وبلاگ کهکشان دات بلاگ اسکای خواندم...عجیب بر دلم نشست)

پ.ن.و : دوم اردیبهشت روز زمین پاک بود که خداوند ظاهرِ زمینمان را پاک گردانید.باشد که باطنش نیز پاک گردد.

پ.ن.و.هـ : سوم اردیبهشت بزرگداشتِ شیخ بهایی که جا دارد یکی از آن رباعیات نابش را بچشید :

ای چرخ که با مردم نادان یاری

هر لحظه بر اهل فضل، غم می‌باری

پیوسته ز تو، بر دل من بار غمیست

گویا که ز اهل دانشم پنداری

گویی خداوند اردی بهشت را ماهی پر از هنر و فضل و ادب قرار داده ست.

پ.ن .و.هـ.ی: شعرِ امروز : با ادب باش که سرمایه ی خوبان ادب است / فرقِ مابین بنیآدم و حیوان، ادب است.

از خاک بیشتر نه ، که از خاک کمتریـــم

بیدادِ همایون — Fri, 20 Apr 2012 18:01:23 GMT

هُوَالــباسِط

که گفت بر رخِ خوبان ، نظر خطا باشد ؟

خطا بُوَد که نبینند روی زیبا را !

ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله مشهور به سعدی شیرازی و مُشرِفُ الدّین ؛ شاعر و نویسندهٔ پارسیگویِ ایرانی که من به عنوانِ یکی از کوچکترین ذرّاتِ عالم ، گوش میگیرم پند و اندرزِ این بزرگ را بی هیچ منتی.

امروز نیز در میانِ کوهستان و بوستان و گلستانی سبز ، بزرگ داشتیم بزرگداشتِ این بزرگ را و غزل نوشِ جان کردیم و پند گرفتیم و قند شنودیم :)

نظر کن در این موی باریک سـر// که باریک‌بینند اهلِ نظـر// چو تنهاست از رشته‌ای کم‌ترست// چو پر شد ز زنجیر محکم‌ترست :)

شکوفه بارانِ چهارفصل (ویوالدی...Spring)

رنگ در رنگ و به هر رنگ هزارانش طیف

بر بامِ شهـــر

***

پ.ن: فالِ سعدی مان هم باز هم بماند برای خودمان...ولی عجب بودها !

منطقِ عـطّار میداند کسی ؛ کو مقیمِ عالمِ معناستی

بیدادِ همایون — Thu, 12 Apr 2012 19:01:03 GMT

هُوالحَمیــــــد

شهرِ نیشابور بس زیباستی ؛

جایگاهِ مردمِ داناستی ؛

شهرِ فیروزه ست و خاکش پُربها ،

سبز همچون خرده ی میناستی ؛

در سکوتِ مبهــــمِ آرامگاه ،

های و هویِ روحِ پُر غوغاستی ؛

منطقِ عطّار می داند کسی ،

کو مقیـــمِ عالمِ معناستی ؛

***

منطقِ دودویی (Binary) ؟ منطقِ فازی (Fuzzy) ؟ نع ! منطقِ طیورانِ شیخِ ما فریدالدین عطار :) چشم که فروبستم ، هرآنچه در بابِ عطار و نیشابور و منطقش و این کتاب در خیال ، این سو و آن سو سیر می کردند را جمع آوردم. یادم آمد از لحظه ی هدیه گرفتنش آن هم درست 40 روز قبل از رفتن به نیشابور، از عجب نگریستن هم خوابگاهی ها به این کتاب و من ! و از گاه و بی گاه بُردنش به آرامگاهش و بلند بلند خواندش در آن خلوت :) .(بسم الله) و گشودمش همچو فالی از خواجه ، مثنوی اش را نیوشیدم (حکایتِ صوفی با مردی که کلیدش را گم کرده بود ) از آن حکایاتِ نابِ نظمِ این کتاب و نثرش در " به سویِ سیمرغِ " نعمت الله قاضی .

گوشه ی نیشابورک گوش جان می کنم از ردیفِ ماهـــور.صدایِ استاد کریمی ست و جالب اینکه همان ابیاتی را می خواند (پندِ عاشقان بشنو از در طرب بازآ ....)که من در اولین دیدار با استاد شاکری در نیشابورک ؛ بی آنکه بدانم ! و همان ابیاتی که طنین اندازِ شبی سرد از زمستانی در آرامگاهِ عمرخان خیام.(صدا طنین انداز می شد و به گوش خودم می رسید...بس باشکوه).

و همچنان می گذرد روز و روزگار من با یادی از آن روزها (همه چی از یادِ آدم میره ، مگه یادش که همیشه یادشه) و صدایِ بالِ سی مرغِ حیرانِ این روزها که در همان وادیِ طلب سرگردان و پریشان ، بی هُدهُدی و سیمرغی.

و دارم می اندیشم که هفت شهر و شعرِ عشق را عطار گشت و ما هنوز اندر خَمِ یک کوچه (!) هم نیستیم !

***

پ.ن: پنجشنبه 25 فروردینِ 90 .رها کردیم قیل و قالِ مدرسه را و در فرهنگسرایِ سیمرغ نیشابور، بزرگ داشتیم زادروزِ زاینده ی منطقِ طیوران را.

پ.ن.و : فردا را سر به کوه و دشت سبز نهانش خواهم گذاشت (به قولی "دره ی ایکس پی (XP)" )و همراه خواهم کرد غزلیات عطار را با یادِ ایام :).....بهار است و پایه ی نوردیدنِ کوه

پ.ن.و.هـ : و امروز بر بلندای قله ای ، بزرگ داشتیم بزرگداشتِ شیخ عطار را و مثنوی نیوشیدیـــــــــم...این هم عکس کتاب و قله ی امروزِ ما :)

متولّدِ ماهِ تیــر

بیدادِ همایون — Sun, 08 Apr 2012 18:05:15 GMT

هُوَالـــوَهّاب

" در قبرستان ؛ درختان ، برای بخشیده شدنِ مردگان دعا می خوانند "

سروده ی علی کوچولویِ دوازده ساله ی من که روحِ بزرگی دارد :)

***

هر نفس آوازِ عشق ، می رسد از چپ و راست

بیدادِ همایون — Wed, 04 Apr 2012 21:58:57 GMT

هُوالواحِـــــد

به آرامی آغاز به مُردن می کنی اگــر...

اگــــر...

اگـــــــــر... .همه اش را نرودا گفته ست. اما یک قلم را البته برای من جا انداخته است و آن هم آواز است.

به آرامی آغاز به مردن می کنی ؛ اگر حنجره ات طعمِ آوازی خوش را نچشد. اگر تنهایی صدایت را در سرت نیندازی.اگر زیر باران با باد و آب و خاک و آتش یک صدا نشوی ؛ گویی زندگی ات مرگِ تدریجی بوده ست.

امروز بعد از دو ماه حنجره ای از عزا درآوردیم و آوازی نوش جانش کرد و مرغ سحری نالید.{ نوبهـــــــار اااست ، گُل به بــــــار ااااست ....}

دارم به این می اندیشم که جدی جدی آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی.

امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!

امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن.

***

پ.ن : و باز کلاس های هر روز 8 صبح تا به غَسَق شب.

پ.ن.و : امروز ، تشکیل اولین جلسه ی ادبی ما .به امید خودت ای خدا.

پ.ن.و.هـ: پیش به سوی کوههای سبز آب و برق

پ.ن.و.هـ.ی: بارانِ شگرفی ست.حقا که بهاری ست و من ماهور گوش ِجان می کنم :)

پ.ن.و.هـ.ی ... : امشب ای ماه به دردِ دل من تسکینی...امشب ماه شب چهارده ست.فوق العاده ست و نشانگر راهی... :)

......: خدایا چرا تو قارچ سرخ شده پیاز میزنن این مامانا (آدمک سبز).چرا واقعا؟

در گوشه ی خاکِ غربتم؛ بوی بهار، می آید و جانب وطن می کِشَدَم

بیدادِ همایون — Tue, 03 Apr 2012 06:56:04 GMT

هُوَاللطیــف

رفتن، زادگاه، همآنجا که چشم به جهان گشودم ، دیدار،کشش خون به خون ، لحظه ی باشکوه وصال کویر و باران ، چرخیدن با باد و آب و باران و دریا ، بطالت ، وصلت (توفیقی اجباری) ، درهم شکستن سیزده ، به در کردنش ، شکوفه ، سپید ، خلوص ، دویدن ، عشق ، عظمت ،سیل ، ابر ، اشک Dancer in the dark ، نخفتن !

بازگشتن ، آغاز ، عشق ، امید ، پشتکار ، تلاش !

و دوباره آغاز !

وَالسّلام

***

پ.ن: ... و عشق آن است که جهان را با انگشتان من کشف کنی. "نزار قبانی"

پ.ن.و: به ندای قلبت گوش کن.